X
تبلیغات
شعر دری
شعر دری
سروده های ابوالحسن بیانی غزنوی

بنام خدا

                                                                                      برای هم وطنان

                                                  آزرده  دلان

 

آی آزرده  دلان زخم  جگر گشته  عمیق                    آه  آتش  نفسان روح  و  روان گشته  حریق

           

نوشته شده در یکشنبه یازدهم تیر 1391 توسط ابوالحسن بیانی غزنوی |

به نام خدا

                                                  جوهر ناب

 

ملکا  ما  به   درت   بهر  کرم  آ مده  ایم                به  تمنای  تو  در  صحن  حرم  آمده ایم

نظر مهرو رخت  جلوه   گر دیده  چو شد                چشم  تر در حرمت  بهر  کرم  آمده  ایم

ز امید و زنیا ز و ز سر صدق و خلوص                به  گد ای  همه  با قا مت  خم  آمده  ا یم

تو همان شاه جهانی که رحیم است وکریم                چو غلا میم  و همه  مثل  خدم  آمده  ایم

حشمت  و فر ترا دید یم  وبا شوق و امید                ز ازل  ما همه  با  عهد و قسم  آمده  ایم

پرتوی روی توشد ظاهرو در دل بنشست                 سوی  در  گاه  تو ما یک دوقدم آمده ایم

به نمودار جهان  جلوه ی یکتا ی  تو  بود                زتو بـر راءس  مـا  چـوعــلم  آمده  ا یم

 چوشدن شایق عرفان کنزمکنون به جهان                زین  سبب ما به چنین پیکرو دم آمده ایم

ملکا مصلحت وحکــمت اعــلا ی  تو بود                که به میدا ن وجود ما  ز عدم  آمده  ا یم

زچه جان دادی به ما چیزی نمیدانیم لیک                همه  انسان و جهان ازتو به هم آمده ایم  

درچنین لوح نگارین که کشیدی به جهان                 جوهر نا بیم  و از نوک  قلم  آ مده  ایم

                             جوهر ناب که مد غم زگل وروح شماست  

                             به  معارف   تو  بار نج  و الم  آمده   ایم

                                                                                         حسن بیانی غزنوی

                                                                                      اصفهان 3/7/1390                                

نوشته شده در یکشنبه یازدهم تیر 1391 توسط ابوالحسن بیانی غزنوی |
هنگام خواندن شد رفتنم به خواب و روءیا

دیدم بهشت خرم در شعر نغــــز و زیبـــــــا

رفتم به سیر و گردش در این جهان خــــرم

دیدم بسی گلستان با مفــــــــــرش زدیبا

هر فصل هر گلستان صدباغ پر حـــــــکایت

اشجار از چکامه  با برگی سبز و خــــــوانا

نبود کتاب قصه آرایه ی است زالفــــــــــاظ

مکتوب عشق و احساس از کاتبان دانـــــا

هر گویشی که داری مگذر ز شــــــعر دری

کین برترین چکامه است درشرق و غرب دنیا

هر قالبی که باشد پرشور و پر معناســــت

ایینه است ز اذهان با انعکاس گــــــــــــــیرا

دانش بجویند از آن جوینده گان دانــــــــــش

بر چین بیانی اثمار باهمت مضاعــــــــــــف

زین باغ فیض الهام از دلستان رعنـــــــــــــا

نوشته شده در جمعه بیست و سوم دی 1390 توسط ابوالحسن بیانی غزنوی |
صفای یاران

بگشا دو چشم بینـــــــا بـنــــگر صفـــــای یــــــــاران
کز جسم و جان شدند پاک چون آب چشمه ساران

همچون ملک برفتند با بذل جان به افلاک
 تا بر زمیـــن ببارند چون قطره های باران

برای دنباله شعر به ادامه مطلب مراجعه فرمایید . . . . .


برچسب‌ها: شعر, حسن, بیانی, ابولحسن, غزل, درد, درد بی درمان, غزل درد بی درمان, افغانستان, ابوالحسن بیانی غزنوی, شعر پارسی, شعر دری, زبان دری, قند پارسی نوشته نوشته شده در شنبه هفدهم دی 1390 توسط ابوالحسن بیانی غزنوی |
درد بی درمان

هما ن دردی به دل دارم که آن درمان نخواهد شد
مگر  با  رحمت  ایزد  که غیر  از آن نخواهد شـــــد

حزین  گـــشته  دل و  جــــــانم  خداوندا  مدد  فرما
که  جز لطف  تو ای جانا  دگر مستان نخواهــد  شد

برای دنباله شعر به ادامه مطلب مراجعه فرمایید . . . . .



برچسب‌ها: شعر, حسن, بیانی, ابولحسن, غزل, درد, درد بی درمان, غزل درد بی درمان, افغانستان, ابوالحسن بیانی غزنوی, شعر پارسی, شعر دری, زبان دری, قند پارسی نوشته شده در شنبه هفدهم دی 1390 توسط ابوالحسن بیانی غزنوی |